Książki: Całowałam się na wietrze. - Z kim? - Z powietrzem.

Natascha Kampusch towarzyszy mojej świadomości od dziewięciu lat - od momentu, gdy udało jej się wyrwać z rąk porywacza po ośmiu i pół roku niewoli, a prasa, także polska, zabijała się za informacje o niej. Mogłabym Wam nawet opowiedzieć dokładnie o całej otoczce, w której się o tej historii dowiedziałam, ale nie ma to sensu. W każdym razie wszystko doskonale pamiętam. Jakiś czas później Kampusch pojawiła się w "Rozmowach w toku" i został jej poświęcony cały odcinek. W jakiś sposób czułam się z nią powiązana i jej autorską książkę (napisaną przy pomocy dwóch innych kobiet) od lat pragnęłam przeczytać. Pisanie o "3096 dni" jest szczególnie trudne, ponieważ nie mam prawa oceniać przeżyć i myśli osoby, która przeszła przez piekło. Postaram się zatem opowiedzieć o wrażeniach czytelnika tekstu, skupiając się na jego konstrukcji, języku i sposobie narracji, a na temat moich bardziej osobistych przemyśleń odnośnie całej sytuacji powiem tylko parę słów, na końcu. Mam szc...

Uwielbiam Kleopatrę i jej historię. Nigdy jednak nie zdołałam w mojej wiedzy wyjść znacznie poza jej śmierć. Wiedziałam, że miała trójkę dzieci, ale ich losy były mi bardzo słabo znane. Tym chętniej sięgnęłam po losy córki Kleopatry - Selene (Księżyc) - która wraz z bratem Aleksandrem Heliosem (Słońce) po samobójstwie matki została zabrana przez Oktawiana Augusta do Rzymu i oddana tam na wychowanie byłej żonie Marka Antoniusza (który to żonę zostawił dla Kleopatry właśnie, a zginął pośrednio z ręki Oktawiana). Michelle Moran usiłowała odtworzyć atmosferę tamtych czasów, a także historię życia egipskiej księżniczki. Językiem prostym, historią wyidealizowaną, ale wciąż na tyle wiarygodną, że można było wyobrazić sobie siebie na ulicach Rzymu spacerujących wraz z bohaterami. A jest ich wielu. Julia, Marcellus, Tyberiusz i inni. Moran przedstawiła tę trójkę jako przyjaciół Selene (ten wątek jest właśnie tak idealistyczny, że nie potrafię się z nim pogodzić, niemniej każdy może sam oceni...

Yuriko i Kazue były prostytutkami. Obie różniły się od siebie jak dzień od nocy, jednak nic nie stanęło na przeszkodzie, by zarabiały na siebie w ten sam sposób i również tak samo zginęły. Główną narratorką powieści jest starsza siostra Yuriko. Przez całą książkę nie zostało ani raz wspomniane jej imię. Sądzę, że autorka miała na celu przedstawienie jej jako postaci nieistotnej, którą wszyscy kojarzyli jako brzydką część pięknej Yuriko. Chodziła ona z Kazue do tej samej klasy. Kazue chciała być najlepsza we wszystkim, jednak spotykała się tylko z pogardą. Żadna z przedstawionych postaci nie była szczęśliwa. Bardzo ciekawy thriller psychologiczny, który obnaża ludzkie słabości. Najgorsze cechy jak zazdrość, okrucieństwo, zawiść, nienawiść. Pokazuje, jak silnie obiekt nienawidzony może wpływać na życie osoby, która go nienawidzi, a gdy go zabraknie, zniknie też jakaś część tego, kto żywił to uczucie. Książka z całą pewnością nie nadaje się dla osób wrażliwych. Opisane są tam sytuacje, w ...